CIEKAWOSTKI MOTOCYKLOWE – Lech (Polskie motocykle)

CIEKAWOSTKI MOTOCYKLOWE – Lech (Polskie motocykle)

Wtorek, 1 stycznia 1929, jest datą, którą powinien znać każdy miłośnik polskich motocykli. Otóż dokładnie tego dnia, otwarto pierwszą w Polsce, fabrykę motocykli. Mieściła się ona w miejscowości Opalenica w województwie wielkopolskim.  Założycielem był Wacław Sawicki, który fabryce nadał, swojsko brzmiącą nazwę, „Lech”. Główny inżynier, Władysław Zalewski, po powrocie z emigracji w Ameryce, wykorzystał zdobyte tam doświadczenie aby nowy motocykl, ujrzał światło dzienne. Zaprojektował i skonstruował on pierwszy polski motocykl.
Nadano mu nazwę taką samą jak fabryce, „Lech”. Zaprezentowano go wiosną 1929 roku, na Targach Poznańskich. Po dużym sukcesie wystawienniczym, firma starała się pozyskać kontrakt od Ministerstwa Spraw Wojskowych i produkować motocykle dla armii. O jakości produkowanych motocykli świadczyły ich starty w ówczesnych imprezach motocyklowych. Lechy brały udział w rajdzie Poznań- Gniezno – Bydgoszcz – Grudziądz – Leszno – Poznań, w rajdzie szosowym „Non stop” Poznań – Bydgoszcz – Poznań oraz rajdzie dookoła Warszawy.

We wszystkich tych imprezach „Lech” zajmował punktowe miejsca. W 1931 roku w Warszawie zaprezentowano nowy model „Lecha”. Wziął on udział w 45-kilometrowym rajdzie „Po ulicach Warszawy”, organizowanym przez czasopismo „Autolot”. Nowy „Lech” wzbudził ogromne zainteresowanie publiczności. W 1931 roku MSW uznało, że Fabryka Motocykli „Lech”, może produkować motocykle dla wojska, o pojemności poniżej 1000 cm3. Produkcję motocykli powyżej 1000 cm3 zarezerwowano dla Państwowych Zakładów Inżynierii ( motocykle „Sokół” 1000).
Zapadła wówczas decyzja, że współpraca rozpocznie się od 1932 roku. Światowy kryzys ekonomiczny, który rozpoczął się na początku lat 30-tych, nie oszczędził również fabryki w Opalenicy. Ze względu na brak finansów, Wacław Sawicki postanowił przekształcić fabrykę w towarzystwo akcyjne. Nie udało się to, i finalnie fabryka zakończyła działalność.
Mimo zaprzestania produkcji, „Lechy” przez wiele lat pojawiały się jeszcze na polskich drogach. Świadczyło to o solidności i jakości konstrukcji.  W zachowanych w Centralnym Archiwum Wojskowym w Rembertowie wykazach mobilizacyjnych z 1938 roku, zapisano w motocyklach sprawnych technicznie i przeznaczonych na ewentualne potrzeby armii, trzy motocykle marki „Lech”. Do dzisiaj nie przetrwał prawdopodobnie ani jeden egzemplarz. W Opalenicy można znaleźć jedynie pomnik, jako pamiątkę historii motoryzacji.

CIEKAWOSTKI MOTOCYKLOWE – Stop (czasem trzeba się zatrzymać)

CIEKAWOSTKI MOTOCYKLOWE – Stop (czasem trzeba się zatrzymać)

W pionierskich czasach, sięgających końca XIXw., motocykle nie posiadały żadnych systemów hamowania. Były to wszak, przerobione rowery, z dołączonym silnikiem. W 1902 roku firma Steffey Motorcycles z Filadelfii, jako pierwsza użyła rozwiązania, które można nazwać, ówczesnym systemem hamowania. Wykorzystywało one metalową płytkę, która trąc o przednią oponę, spowalniała motocykl.
Oczywiście w tym rozwiązaniu droga hamowania nie była możliwa do określenia. Produkując coraz mocniejsze i szybsze motocykle, producenci zaczęli zmagać się z problemem szybszego oraz efektywniejszego zatrzymania maszyny. Najprostszym i najtańszym rozwiązaniem okazał się montaż hamulca bębnowego, umiejscowionego na przedniej osi. Jest to prosty i tani sposób, stosowany do dnia dzisiejszego.
System ten nie jest pozbawiony wad, wytwarza bowiem ciepło co może prowadzić do zatarć i blokad. Brytyjski producent AJS, wprowadził rozwiązanie tego problemu, stosując stożkową piastę z żebrami chłodzącymi. Pierwsze hamulce tarczowe zostały użyte w samochodach wyścigowych już w połowie lat pięćdziesiątych, ale dopiero w 1962 r wprowadzono je do motocykli. System ten, użyto w skuterze Lambretta TV175 Seria 3. Do seryjnej produkcji tarcze hamulcowe, z przodu i z tyłu, zostały wprowadzone jednak dopiero w 1975 roku przez firmę Honda, wraz z inauguracją ich modelu CB750 Four.

System opracował inżynier firmy Honda, Yoshiro Harada, który na swój pomysł, wpadł podczas wizyty w sklepie z hamulcami, w USA. Honda po raz pierwszy wypróbowała system hamulców tarczowych na modelu CB450. Obiecujące wyniki testów, spowodowały uruchomienie produkcji masowej. CB750 Four z dużym hamulcem tarczowym i bębnem z tyłu, został zaprezentowany po raz pierwszy w 1966 na Tokyo Motor Show.
W 1967 roku MV Agusta, idąc w ślady Hondy wprowadziła w swoich modelach hamulce tarczowe. Okazały się one jednak na tyle mało popularne, że większość kierowców przerabiała je, na znane im, hamulce bębnowe. W 1974 roku firma Benelli, zaprezentowała dwie tarcze po obu stronach przedniego koła, tłumacząc, że tylnego hamulca, nie używa się tak często, jak przedniego.
W 1988 roku poprzeczka sięgnęła zenitu, kiedy firma BMW, zaprezentowała motocykl, wyposażony w system anti-block. Był to BMW K100 LT z pierwszym systemem ABS. Dziś ABS staje się standardowym wyposażeniem, każdego nowego motocykla.

CIEKAWOSTKI MOTOCYKLOWE – WSK

CIEKAWOSTKI MOTOCYKLOWE – WSK

WSK czyli „Wiejski Sprzęt Kaskaderski”, jak uszczypliwie mówiono o motocyklach tej marki. WSK to jeden z kultowych polskich motocykli. Produkcję motocykli rozpoczęto w 1954 roku w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Świdniku. Głównym zadaniem zakładu miała być wprawdzie produkcja śmigłowców, jednak zaczęto wytwarzać w niej również motocykle.
Pierwsze egzemplarze były wzorowane na projekcie i dokumentacji otrzymanej z Warszawskiej Fabryki Motocykli. Powstało 20 jednośladów M06 oznaczonych jako WFM. Motocykle posiadały silniki o pojemności 125 ccm i mocy 3,5 KM. Osiągały maksymalną prędkość 60 km/h. Początkowo modele M06 nie były wyposażone w akumulatory. Od 1957 roku motocykle WSK budowano według projektów świdnickich konstruktorów.
Produkcję silników w 1958 roku przeniesiono do zakładów w Nowej Dębie. W latach 60-ych, powstała innowacyjna grupa badawcza działająca przy dziale konstrukcyjnym. Jej zadaniem było tworzenie prototypów motocykli. Efektem ich działań było wiele ciekawych rozwiązań konstrukcyjnych, m.in. WSK M06 Z1 z wózkiem bocznym, czy model M150 z silnikiem o pojemności 150 ccm.

Ciekawostką był model M15 nazwany „Sarenka”. Projekt stworzono wspólnie, ze specjalistami od wzornictwa przemysłowego. Motocykl cechowała odmienna sylwetka oraz tłoczona z blachy rama. „Sarenka” nie doczekała się niestety seryjnej produkcji, ze względu na trudności wynikające z jej wytworzeniem. W 1973 r. z taśmy montażowej zjechał milionowy, a w 24 lipca 1985 r., dwumilionowy egzemplarz motocykla.
Na motocyklu WSK M06 B3, Marek Michel, student z Krakowa, odbył w 1974 roku podróż dookoła świata. Przysporzyło to świdnickiej fabryce, olbrzymią reklamę. WSK Świdnik poszerzyła dzięki temu swój asortyment o wersje pochodne: WSK M06 „Gil”, WSK M06 „Lelek” i WSK M06 „Bąk” i w klasie 175 ccm: WSK M21 W2 „Dudek”, WSK M21 W2 „Kobuz” i WSK M21 W2 „Perkoz”.
Ostatnim modelem z tej serii był WSK M06 „Kos”. Produkcję motocykli WSK w Świdniku zakończono 31 października 1985 roku i tym samym skończyła się seryjna produkcja jednośladów w Polsce.

CIEKAWOSTKI MOTOCYKLOWE – opona

CIEKAWOSTKI MOTOCYKLOWE – opona

W roku 2017, przypada 30-lecie wprowadzenia opon radialnych do motocykli. Opona motocyklowa, to jedyna rzecz, która oddziela nas od drogi. Opony odgrywają absolutnie kluczową rolę w prowadzeniu motocykla. Samochody korzystały z opon radialnych od dawna. Michelin opatentował tą koncepcję w 1946 r, jednak dopiero w latach 80-tych, pierwsza opona radialna, pojawiła się na motocyklu. Można jedynie mniemać, dlaczego tak długo trwało wdrożenie tej technologii w rynek motocyklowy. Nie ma 100% pewności, który producent wyprodukował pierwszą radialną oponę motocyklową.
Pirelli twierdzi, że wypuścił taką, pierwszy, w 1983 roku, jednak nie można tego do końca potwierdzić. Michelin twierdzi, że był pierwszy, w roku 1987, oferując niewielką liczbę opon radialnych dla motocykli. Właściwa koncepcja opony radialnej nie należy do Michelin ani Pirelli, ponieważ inżynierowie wymyślili radialne opony samochodowe w latach trzydziestych XX w. Założenie było proste, opony radialne miały szeroko rozstawione metalowe kable umieszczone w ścianach bocznych i były zdolne lepiej wytrzymać i rozpraszać gromadzenie się ciepła.
W rezultacie, opona taka, pozostaje miękka i zapewnia lepszą przyczepność podczas pokonywania zakrętów. Zapewnia również lepszy komfort jazdy. Michelin twierdzi, że program dla radialnych opon motocyklowych, rozpoczął się w 1981 roku. Większość prac rozpoczęła się na torze wyścigowym, z trzykrotnym mistrzem świata, Freddiem Spencerem, który korzystał, przez jeden sezon, z tylnej opony radialnej, w swoim motocyklu wyścigowym Honda HRC 500. Spencer po sezonie powiedział: „Wprowadzenie opon radialnych było najważniejszą innowacją mojej kariery.

Jeździec oczekuje od opon przyczepności, szybkiego czasu reakcji i wytrzymałości, a radialne opony stanowiły prawdziwą poprawę we wszystkich trzech obszarach. Pierwszą rzeczą jaką zauważyłem na temat opon radialnych było to, że podczas szybkiego zakrętu dały mi dużo lepszą przyczepność i stabilność. Mogłem szybciej przyspieszyć, co zawsze starałam się robić w wyścigach”. W 1984 r. Randy Mamola stał się pierwszym zawodnikiem, który wygrał Grand Prix na obu oponach radialnych, firmy Michelin.
Firma Michelin, wprowadziła w 1987 roku, niewielką gamę opon radialnych o nazwie A59X i M59X. Było to tylko pięć typów – dwa rozmiary na przód i trzy na tył. W 1985 roku Freddie Spencer zdobył tytuły, w dwóch różnych kategoriach Grand Prix, korzystając z opon radialnych. W tym roku wszyscy czołowi zawodnicy motocyklowi, rywalizowali i wygrali na oponach Michelin, demonstrując wyższość tego rozwiązania. Następny etap rozwoju opon radialnych Michelin wprowadził w 1990 roku, dodając krzemionkę do mieszanki gumy.
Rozwiązało to wcześniejsze problemy ze znalezieniem właściwej równowagi między przyczepnością a oporem toczenia. Dzięki dodaniu krzemionki, firmie udało się poprawić osiągi opony na mokrych nawierzchniach oraz poprawić przyczepność. Dopiero w 2005 roku, opona Michelin Power Race, jako pierwsza na świecie opona skonstruowana do wyścigów motocyklowych, stała się dostępną, w powszechnym użyciu.

CIEKAWOSTKI MOTOCYKLOWE – Pierwsza Yamaha

CIEKAWOSTKI MOTOCYKLOWE – Pierwsza Yamaha

W latach 50-tych ubiegłego wieku, Yamaha musiała zastąpić fabryki, produkujące dotychczas instrumenty muzyczne, które zostały poważnie uszkodzone w czasie II wojny światowej. Musiała również przeprowadzić modernizację przemysłowej fabryki obrabiarek , która była używana podczas wojny do produkcji zbiorników paliwa, części skrzydeł i śmigieł do samolotów, dla Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej .

Podobnie jak w krajach europejskich, po II wojnie światowej, motocykl stał się bardzo rozpowszechnionym środkiem transportu w Japonii. Japońska produkcja motocykli, wzrosła z 10.000 sztuk, w roku 1950, do 750.000, w 1954 roku. W tym czasie można było naliczyć, ponad 100 krajowych producentów motocykli.

W styczniu 1955r., Fabryka Hamana Nippon Gakki w Hamakita, była gotowa, aby rozpocząć produkcję pierwszego motocykla z logo Yamaha , oznaczonego jako YA-1. Ten nowy motocykl, był pod silnym wpływem ówcześnie produkowanego modelu DKW – RT125 i podobnie jak DKW, był napędzany 125 centymetrowym, jednocylindrowym, dwusuwowym silnikiem.
Projektanci YA-1 zwrócili jednak szczególną uwagę na materiały, montaż i modernizacje inżynierskie nowego modelu. Dodatkowo skrzynię biegów zmieniono z 3 na 4 stopniową. W tym samym roku, Yamaha wzięła udział, z nową YA-1, w dwóch największych imprezach motocyklowych w Japonii. Zdobyła 3 miejsce w Ascent Race na górze Fuji, w lipcu 1955 roku i 1 miejsce w Highlands Race w listopadzie. W tych debiutanckich wyścigach, Yamaha wygrała w klasie 125 cm3.

Ya-1 zdobyła szybko dobrą reputację dzięki wysokiej jakości. Były to niezawodne maszyny, które japońscy entuzjaści pieszczotliwie nazywali Aka-Tombo (Czerwona Ważka) dzięki jego smukłym kształtom i eleganckim czerwonym wykończeniom. Znakomite osiągi w wyścigach uczyniły Ya-1 bardzo pożądanym modelem.